XX аср рус адабиётининг энг улкан намояндаларидан бири, Нобель мукофоти совриндори Михаил Шолохов бутун умрини Дон дарёси бўйларида, оддий казаклар орасида ўтказди. У адабиёт оламига жуда ёш кириб келди ва 23 ёшидаёқ ўзининг шоҳ асари — «Тинч оқар Дон» романининг биринчи китобини нашр эттириб, барчани ҳайратда қолдирди. Бу эпопея Биринчи жаҳон уруши ва Фуқаролар уруши давридаги донлик казакларнинг фожиали тақдири ҳақида бўлиб, унда бош қаҳрамон Григорий Мелеховнинг ҳақиқат излаб, гоҳ оқларга, гоҳ қизилларга қўшилиши ва охир-оқибат ҳамма нарсадан айрилиши тасвирланади. Кўпчилик бу асарни кўлами ва чуқурлиги жиҳатидан Лев Толстойнинг «Уруш ва тинчлик» романига қиёслайди. Ёзувчининг яна бир машҳур асари «Очилган қўриқ» бўлиб, унда қишлоқ хўжалигини коллективлаштириш давридаги мураккаб жараёнлар акс эттирилган. Бироқ, китобхонлар қалбини энг кўп ларзага солган асар — бу «Инсон тақдири» ҳикоясидир. Унда урушда бутун оиласидан айрилган, концлагер азобларини бошидан кечирган, аммо инсонийлигини йўқотмаган оддий ҳайдовчи Андрей Соколов ва у асраб олган етим бола Ванюшанинг тақдири ҳақида сўз боради. Шолохов 1965 йилда «Россия ҳаётининг тарихий палласида дондаги казаклар тақдирини бадиий куч ва ҳалоллик билан тасвирлагани учун» Нобель мукофотига сазовор бўлди ва у мукофотни олиш учун фрак кийишдан бош тортган кам сонли ёзувчилардан бири сифатида тарихда қолди.
