Замонавий Озарбайжон адабиётининг энг ёрқин ва жасоратли вакилларидан бири Афақ Масуд (Afaq Məsud) 1957 йилда Бокуда, зиёлилар оиласида дунёга келган. У адабиётга шунчаки ёзувчи сифатида эмас, балки инсон руҳиятининг энг қоронғу ва яширин бурчакларига назар ташловчи психолог сифатида кириб келди. Унинг ижоди анъанавий шарқона одоб-ахлоқ қолипларидан чиқиб, аёл қалби, ёлғизлик ва жамиятдаги маънавий инқирозларни очиқ-ойдин тасвирлаши билан ажралиб туради. Афақ Масуд нафақат ёзувчи, балки моҳир таржимон ҳамдир; у Габриэль Гарсиа Маркеснинг «Патриарх кузи» ва Томас Вулфнинг асарларини озарбайжон тилига ўгириб, миллий адабиётни жаҳон дурдоналари билан бойитган. Унинг энг машҳур асарларидан бири «Озодлик» (Azadlıq) романи бўлиб, унда совет тузумининг қулаши арафасидаги Озарбайжон жамияти, одамларнинг руҳий сарсонлиги ва эркинликни қандай тушуниши фалсафий теранлик билан ёритилган. «Қарғиш», «Даҳолар», «Ётоқхона» каби асарларида эса муаллиф мистика ва реалликни уйғунлаштириб, китобхонни ўзининг сеҳрли оламига тортиб кетади. Унинг қаҳрамонлари кўпинча ўз ички «мен»и билан курашаётган, ҳаётнинг маъносини излаётган инсонлардир. Ҳозирда Озарбайжон Давлат Таржима Маркази раҳбари сифатида фаолият юритаётган Афақ Масуд ўзининг бетакрор услуби билан туркий халқлар адабиётида ўзига хос мактаб ярата олган ижодкордир.
