Юрий Бондарев (1924-2020) — Иккинчи жаҳон урушининг қонли жангларида тўғридан-тўғри иштирок этган ва уруш даҳшатларини ўз асарларида ҳаққоний тасвирлаган буюк рус ёзувчисидир. У 1924 йилда туғилган ва мактабни битириши биланоқ фронтга кетиб, Сталинград остоналаридаги жангларда, кейинчалик эса Днепрни кечиб ўтишда жасорат кўрсатган. Айнан шу жанговар тажриба унинг бутун ижодини белгилаб берди. Адабиётда «лейтенантлар насри» деб аталувчи йўналишнинг асосчиларидан бири бўлган Бондарев урушни баландпарвоз сўзлар билан эмас, балки совуқ хандақларда ўлим билан юзма-юз келган оддий аскар ва ёш офицерларнинг нигоҳи орқали, бутун фожиаси билан кўрсатиб берди. Ёзувчининг «Батальонлар ўт сўрайди» ва «Иссиқ қор» каби қиссалари уруш ҳақидаги энг ҳаққоний асарлар сифатида жаҳон адабиёти хазинасидан жой олган. «Иссиқ қор» асарида у қаҳратон қишда ўз қонига бўялган қорда қақшатқич жанг қилган артиллериячиларнинг қаҳрамонлигини тасвирлайди. Унинг кейинги йилларда ёзилган «Соҳил» ва «Танлов» каби романларида эса тинчлик давридаги инсонларнинг маънавий инқирози, виждони билан юзма-юз келиши ва уруш хотираларининг инсон тақдирига таъсири фалсафий теранлик билан ёритилган. Бондарев асарлари инсониятни ҳар қандай шароитда ҳам инсонийликни йўқотмасликка чорловчи мардона бонг бўлиб янграйди.
