Адабиёт оламида «Габо» лақаби билан машҳур бўлган колумбиялик ёзувчи Габриэль Гарсиа Маркес нафақат Лотин Америкаси, балки бутун жаҳон адабиётининг энг ёрқин юлдузларидан биридир. 1927 йилда Колумбиянинг кичик Аракатака шаҳарчасида туғилган Маркес болалигини бувиси ва бобоси қўлида ўтказди. Айнан бувисининг арвоҳлар, мўъжизалар ва ғайритабиий ҳодисалар ҳақидаги эртаклари ҳамда бобосининг фуқаролар уруши ҳақидаги хотиралари бўлажак ёзувчининг «сеҳрли реализм» услубига асос солди. Унинг асарларида ҳақиқат ва тўқима, оддий турмуш ва мўъжизалар шундай уйғунлашиб кетганки, китобхон сариқ капалаклар булутига ёки осмонга кўтарилиб кетган қизга шубҳасиз ишонади. Маркеснинг шоҳ асари бўлмиш «Юз йил танҳолик» романи дунё адабиётидаги энг буюк асарлардан бири ҳисобланади. Бу китобда хаёлий Макондо шаҳарчасида яшовчи Буэндиа авлодининг етти пушти, уларнинг юксалиши ва ҳалокати, ёлғизлиги ва севгиси тасвирланган. Ёзувчи бу асарни ёзиш учун 18 ой давомида уйидан чиқмай, ҳатто машинасини сотиб, оиласини қарзга ботириб яшаган, аммо якунда дунёга ўлмас дурдона тақдим этган. Унинг «Вабо вақтидаги муҳаббат» романи эса 50 йилдан ортиқ кутишга бардош берган садоқатли севги ҳақидаги энг гўзал қиссадир. 1982 йилда «Ёлғизликда яшаётган бутун бир қитъанинг ҳаётини акс эттиргани учун» Нобель мукофотига сазовор бўлган Маркес 2014 йилда вафот этди, лекин у яратган сеҳрли дунё ҳамон миллионлаб китобхонларни ўзига ром этиб келмоқда.
